« Previous Page | Next Page »

Έτσι, και σιγά-σιγά, κερδίθηκε και η μάχη της εκτίμησης, της αναγνώρισης και του σεβασμού των αμερικανών προς τους έλληνες, όπως το γνωρίζουμε σήμερα με τη δυναμική συμμετοχή και παρουσία των ελλήνων σε όλους τους τομείς της ζωής και της δραστηριότητος των αμερικανών.

Στα πρώτα χρόνια της ξενιτιάς διακρίνουμε δύο περιόδους. Η πρώτη περίοδος περιλαμβάνει τη δεκαπενταετία από το 1910 μέχρι το 1925. Τότε το ρεύμα της μετανάστευσης μεγάλωσε και αρκετοί ρουμελιώτες ήλθαν στην Αμερική και δραστηριοποιήθηκαν για να λάβει σάρκα και οστά η μεγάλη ιδέα της κοινής ρουμελιώτικης οικογένειας. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου τα γεγονότα των βαλκανικών και αργότερα των Μικρασιατικών πολέμων έφεραν πίσω στην πατρίδα πολλούς Ρουμελιώτες της Αμερικής. Άλλοι απ ́αυτούς ξαναγύρισαν στην Αμερική. Άλλοι έμειναν για πάντα στην πατρίδα κοντά στους δικούς τους ανθρώπους και άλλοι έδωσαν το αίμα τους και τη ζωή τους για την πίστη τους και την πατρίδα τους. Ας είναι αιώνια η μνήμη τους.

Η δεύτερη περίοδος περιλαμβάνει τη δεκαπενταετία από το 1925 μέχρι το 1940. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου μια δεύτερη πολυπληθέστερη μετανάστευση ελλήνων σημειώνεται. Τώρα οι σκοποί είναι ίδιοι, αλλά οι συνθήκες διαφορετικές. Η απόκτηση χρημάτων και η βελτίωση της ζωής ήταν και τώρα ο σκοπός.Όμως οι συνθήκες καλύτερες. Η Αμερική ήταν περισσότερο φιλόξενη και οι μετανάστες εύρισκαν ευκολότερα δουλειά. Το ελληνικό στοιχείο ήταν καλύτερα οργανωμένο γύρω απ’ την εκκλησία, το σχολείο και τους συλλόγους και μπορούσε να βοηθήσει και να συνδράμει τους νέους μετανάστες.

Αλλά και τούτη τη φορά το χαμόγελο της χαράς δεν κράτησε πολύ. Ο ∆εύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και ο εμφύλιος (1940- 1945) πάγωσε τις καρδιές και οι μετανάστες ζούσαν με την αγωνία για την τύχη των δικών τους ανθρώπων που ζούσαν στην Ελλάδα. Και σε τούτη την περίπτωση οι μετανάστες πρόσφεραν πολλά. Με κάθε τρόπο ενίσχυσαν την κατεστραμμένη πατρίδα και συνέβαλαν στην ανασυγκρότησή της. Η προσφορά τους, μαζί με τον ηρωισμό του ελληνικού στρατού και τη σθεναρή αντίσταση του λαού, αναγνωρίστηκε απ’ όλους. Αρχ. ∆ανιήλ Γαμβρίλης

Γ. Η Ι∆ΡΥΣΗ ΤΗΣ Ο.Σ.Ε.Α.Κ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ

Το έτος 1945 αποτελεί σταθμό στην ιστορία των ρουμελιωτών της Αμερικής και του Καναδά. Τότε, ένας φλογερός, χαρισματικός και γεμάτος από αγάπη προς την πατρίδα συμπατριώτης από το ∆ίστομο, ο αρχιμανδρίτης ∆ανιήλ Γαμβρίλης μαζί με άλλους ρουμελιώτες πήραν τη μεγάλη απόφαση και ίδρυσαν την Ομοσπονδία των Ρουμελιωτών, που ζούσαν στην Αμερική και τον Καναδά, και συγκρότησαν την κάτωθι προσωρινή επιτροπή:

Αρχ. ∆ανιήλ Γαμβρίλης, πρόεδρος της Επιτροπής, Chicago και μέλη: από Chicago.

Κωνστ. ∆. Παπαδημητρίου, Σταύρος Κάντζιος, Κ. Παπακωνσταντίνου, Γεώργιος Ρέντας, και από Detroit Michigan : Ιωάννης Α. Κουτρούκης, Βασίλειος Ν. Λωρίδας, Ιωάννης Σκλιγιάννης, Νικόλαος Μερεχούγιας, Απόστολος Μπίκας. Η εν λόγω Επιτροπή προέβη εις την σύγκληση Συνεδρίου, λαβόντος χώραν εις Ντιτρόιτ την 31ην Οκτωβρίου 1945 εν τη αιθούση του Ξενοδοχείου «BARLUM».

Εις το ως άνω Συνέδριο έλαβαν μέρος τα εξής Σωματεία:

  • «ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ∆ΙΑΚΟΣ» Detroit, Michigan
  • «ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ∆ΙΑΚΟΣ» Chicago, Illinois
  • «ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ∆ΙΑΚΟΣ» New York, NY
  • «ΣΥΝ. ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΩΝ» New York, NY
  • «∆ΙΣΤΟΜΟ ΑΣΣΟΣΙΕΣΙΟΝ» Chicago, Illinois
  • «ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΥΣΣΙΩΤΙΣΑ» New York, NY
  • «ΠΑΡΝΑΣΣΙΣ ΣΟΣΑΪΤΥ» Newark, NJ
  • «ΒΕΛΟΥΧΙ ΕΥΡΥΤΑΝΩΝ» Charlotte, NC
  • «ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΙ» (Lake County) Hammond, Ind.
  • «ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΤΣΩΝΗΣ» Toledo, Ohio

Οι αντιπρόσωποι των άνω Σωματείων προέβησαν εις την ίδρυση της Ομοσπονδίας και ψήφισαν τον Καταστατικόν Χάρτην αυτής την 31ην Οκτωβρίου 1945 και στη συνέχεια δια ψηφοφορίας εξέλεξαν το πρώτο διοικητικό συμβούλιο που έχει ως εξής:

Παν. Αρχιμ. ∆ανιήλ Γαμβρίλης, Ύπατος Πρόεδρος ∆ημήτριος Τζουβάλας James Wallace) Ύπατος Αντιπρόεδρος Νικόλαος Μερεχούγιας (N. Merrick) Ύπατος Γραμματέας Ιωάννης Α. Κουτρούκης, Ύπατος Ταμίας James P. Fusscas, Νομικός Σύμβουλος

Αυτοί υλοποίησαν το όνειρο χιλιάδων ρουμελιωτών, ίδρυσαν την Ομοσπονδία.

Απόκτησαν δύναμη και πέτυχαν διπλό σκοπό. Από τη μια μεριά να φέρουν σε επαφή και επικοινωνία τους ρουμελιώτες της Αμερικής και του Καναδά και από την άλλη να προσφέρουν σημαντική ηθική και υλική βοήθεια προς την πατρίδα, τη μητέρα Ελλάδα.

Πολλοί από τους ιδρυτές της Ομοσπονδίας, στα μετέπειτα χρόνια, υπηρέτησαν ως αξιωματούχοι και ύπατοι πρόεδροι και εργάστηκαν σκληρά για την επιτυχία των σκοπών της οι κάτωθι, διαθέτοντας από καρδιάς χρόνο και χρήμα.

Αρχ. ∆ανιήλ Γαμβρίλης ∆ημήτριος Τζουβάλας Κώστας Παπαδημητρίου Αυγερινός Σούφρας Τάκης Χριστόπουλος Κώστας Αντωνόπουλος ∆ημήτριος Κουφός Νικόλαος Κιούτας Αναστάσιος Παπαστάμος Ιωάννης Παναγιωτόπουλος